Cousas de xentiña

Non, é Kramnik contra os deseñadores dun programa que empregan este programa no lugar de xogar eles mesmos.

Dende o 25 de novembro e ata o 5 de decembro, estanse a enfrontar Vladimir Kramnik, campión do mundo de xadrez, e Deep Fritz, un programa informático. Esta non é a primeira vez que se enfrontan, posto que no 2002 xa se enfrontaran, aínda que cunha versión anterior do programa. Os interesados poden segui-las partidas dende El país.

O curioso é o texto que acompaña ás partidas no El país: "Superou a intelixenza da máquina á do home?". Podería mirar para outro lado pensando que só é un texto para chama-la atención, pero non o farei porque sei que hai moita xente que ten una percepción equivocada do que é un computador.

chuzame -

Estes días foi difícil non se enterar da manifestación en contra da política antiterrorista do goberno estatal, incluso para un desinformado coma min. Despois de oír a un membro da Asociación de Víctimas do Terrorismo, plantexóuseme unha dúbida: a xente parouse a pensar o que se pedía na manifestación? Grazas ó alto o fogo indefinido (sic) levamos oito meses sen asasinatos. É evidente que ETA non se merece ningunha confianza, pero matar non mata. Como pouco é unha farsa beneficiosa.

Que pasaría ó día seguinte de que o goberno acabara coas "negociacións"? Non sei se ó día seguinte, pero ó pouco ETA tería que demostra-la súa forza. Que forma ten ETA de demostrar a súa forza? Repito, os asistentes á manifestación paráronse a pensar nas consecuencias do que pedían?

Un dato moi triste é que a oposición apoiou a manifestación. Podo entender unha actitude pouco racional por parte dos afectados polo terrorismo en primeira persona, pero non por parte da oposición, que se supón que debe saber o que fai. Temos unha oposición neste estado pésima; vive na contradición constante ó goberno, incapaz de facer unha política constructiva. A este paso, faltarán bastantes anos para que madure e lle veña o sentidiño.

Para rematar, un par de ligazóns á galipedia: moral e ética.

chuzame -

Búscase a un individuo discreto que atende polo nome de xunqueiro, probablemente varón, de raza branca, con aproximadamente 1.80 metros de estatura e uns 25 anos de idade.

A última vez que se soupo del vírono comentando nun post deste blogue, hai dous meses xa diso e non se produciu ningunha outra comunicación. Hai indicios, sen certeza, de que visita o blogue con certa moderada asiduidade e que a última visita se produciu o 21 deste mes. Por favor, se alguén atopa un xunqueiro pola rúa ou sabe dalgúnha información sobre el, que mo faga saber o antes posible.

PD: Unha cousa é xogar a "sabes quen son?" e outra xogar a ser un mamalonciño

chuzame -

As patentes do software son un problema serio (ou de risa). Un exemplo recente é a patente concedida a LSI [0] onde se define unha lista ligada con dous ou máis xeitos de percorrela. Se nos rimos ó coñecer que un australiano patentou a roda ó parecernos un concepto moi básico, tamén o debemos facer con esta patente, xa que é o un concepto básico en informática. Intentade atopar un programador que non coñeza o concepto de lista doblemente ligada, lista con prioriedades, etc.

As patentes do software plantexan dous problemas importantes:

1. O software non é un producto material [1] . O obxecto das patentes do software son as ideas. (Informática como rama da ciencia, etc).
2. O baixo nivel dos que deciden se unha patente se concede.

O segundo punto fai que unha porcentaxe ampla das patentes que se conceden non sexan válidas (por exemplo, por haber arte previo), pero que haxa que ir a xuízo para probalo. É dicir, ou tes cartos, ou da igual se infrinxes unha patente inválida. Tárdase bastante tempo en decidir se se concede ou non e aínda máis tempo para revocala demostrando un xuíz que a patente non era válida.

---

[0] Vía slashdot.
[1] Eu de software non entendo, pero si sei que o software non é un producto.

chuzame -

Tíñame que ter decatado hai moito tempo. Nunca me parei a pensar que a resistenza á dor ou os reflexos para evitar o impacto co chan no último momento eran unha característica evolutiva que facía fronte á miña mala cordinación.

Miraba para outro lado e ríame da tontería: non afrontaba os feitos. Se ó estar na ducha co xampú na man se me ocorría mira-la hora, ríame do feito de que ó estar tanto o xampú como o reloxo na mesma man caera o primeiro.

A proba definitiva, a que fixo que a verdade se parara burlona e nitidamente diante dos meus ollos, ocorreu onte. Estábame enxaguando a boca mentres que limpaba as gafas coa camiseta. Aquí aparece o detonante habitual: facer dúas cousas ó mesmo tempo. O dramático descubrimento ocorreu cando decidín botarlle un pouco de bafo ás gafas para limpa-las mellor...

chuzame -